Diagnostyka i leczenie chorób prostaty u psów, część druga

W pierwszy częściej tego artykułu wspomniałam o problemach z prostatą u psów oraz objawach tej dolegliwości. Poniżej znajdziesz krótki artykuł, który jest kontynuacją tematu chorób prostaty u psów i dotyczy diagnostyki oraz leczenie tej choroby. Przeczytaj go koniecznie!


Zacznijmy od tego, że zaleca się, aby regularne badania w kierunku łagodnego rozrostu prostaty przeprowadzane były co 6 miesięcy u wszystkich niekastrowanych psów samców powyżej 5 roku życia. Przede wszystkim badania te powinny być przeprowadzone u wszystkich psów, u których właściciel zaobserwował objawy mogące wskazywać na schorzenie gruczołu krokowego. Natomiast wczesna diagnostyka (od 3 roku życia) jest uzasadniona w przypadku psów z grupy ryzyka (ze znaną historią występowania takiego schorzenia w poprzednich pokoleniach) lub u psów reproduktorów (łagodny rozrost prostaty często związany jest z ryzykiem wystąpienia niepłodności). Musisz jednak wiedzieć, że podstawowym badaniem w kierunku rozpoznania chorób prostaty jest badanie kliniczne poprzedzone wywiadem. W trakcie badania klinicznego lekarz weterynarii powinien zlecić badanie laboratoryjne moczu oraz przeprowadzić badanie rektalne, napletka, prącia, badanie palpacyjne powłok brzusznych, a także badanie palpacyjne jąder. Poza tym w uzasadnionych przypadkach lekarz może zalecić przeprowadzenie dodatkowych badań takich jak: badanie USG prostaty, badanie bakteriologiczne moczu, biopsja prostaty pod kontrolą USG. Dodatkowo w niektórych laboratoriach weterynaryjnych dostępne są też nowoczesne testy diagnostyczne oceniające poziom CPSE (swoistego psiego markera chorób prostaty) we krwi.


Generalnie rzecz ujmując istnieją różne metody leczenia łagodnego przerostu prostaty, wszystkie mające na celu zmniejszenie jej wielkości. Trzeba przyznać, że biorąc pod uwagę, że prawie wszystkie psy starzejące się wykazują łagodny przerost prostaty, tylko mały odsetek wśród nich wykazuje objawy kliniczne. Natomiast psy wykazujące objawy kliniczne powinny być poddane leczeniu, ponieważ nieleczony przerost gruczołu krokowego może powodować nasilenie się objawów klinicznych oraz zwiększać podatność na zakażenia prowadzące do zapalenia prostaty. Przede wszystkim lekarz weterynarii znając zalety i wady każdej metody terapeutycznej, potrafi zalecić konkretnemu pacjentowi leczenie dostosowane do stanu klinicznego, biorąc jednocześnie pod uwagę oczekiwania jego właściciela (pies reproduktor, pies pracujący…).

Zobacz także

Niedoczynność tarczycy u psów

Łupież u kota

Choroby odkleszczowe

Badanie endoskopowe u psów i kotów

Mastocytoma – nowotwór skóry u psa